کتاب

سلوک، آخرین رمان محمود دولت آبادی، داستان واگویه های قیس درباره دنیای درون ذهنش و ارتباط او با معشوقه اش از طریق نامه نوشتن به او است که در پرسه زدن در قهوه خانه های شهر در ذهنش بیان می شوند. از آنجایی که عشق در نظر قیس یعنی دیده شدن و نوعی طلب کردن خود است، انتظار دارد که معشوقه اش با نگریستن به او به او هستی بدهد و با او یکی بشود. این خود خواهی به دغدغه تبدیل می شود. اینجاست که قیس با نگاه کردن به دیگری در حقیقت به خود نگاه می کند و درون خود را از هم گسیخته می بیند...